İnsan en çok, kaybettikten sonra susarmış. Gözleriyle, gülüşüyle, sabrıyla en çokta kalbiyle susarmış. Sahip olduklarının kıymetini, kaybetmeden anlayamazmış. Çünkü bazı şeylerin yokluğu kelimelerden daha da ağır gelirmiş. Hayatın en acı gerçeği belki de budur: sahipken fark etmediğimiz şeyler, gittiklerinde içimizde kocaman bir boşluğa dönüşürmüş…Ne acı değil mi?
Çoğu zaman yanımızda olanları sıradan sanırız ya hani. Hep var olacakmış gibi. Hiç gitmeyecek gibi. Hep sana aitmiş gibi. Birinin sesini her gün duymak, bir gülümsemeye alışmak, her an yanındaymış gibi hissetmek, sağlıklı bir sabaha onunla uyanmak…. Bunlar bize hep var olacakmış gibi gelir. Bırakıp gitmeyecek gibi gelir. Oysa hayat, hiçbir şeyi garanti etmez. İnsan kaybetmeden önce bilemiyor maalesef. Onu sevdiğini, onsuz nefes almayacağını, onun boşluğunun doldurulamayacak oluşunu.
Eğer sen hiç gitmeyecek gibi davranıp yok saymaya devam edersen umursamadan. Bir gün ansızın eksilir bazı şeyler, kopar gider ,gitmez beni bırakmaz dediğin umudun . Tutunduğun gönül yoldaşın uzaklaşır senden aniden sessizce. Hayatınızdan çıkar geri gelmemek kaydıyla kaybolur gider geri gelmemek üzere. İşte o zaman anlarsın… Ne kadar da değerli olduğunu. İçini ısıtan o küçücük kalbin ne kadar büyük sevgisi olduğunu. Aslında hayatın en büyük anlamıymış dersin , dersin ama onu bulamazsın yanında. NE ZORMUŞ DEĞİLMİ? Her şeyden soğuyup kalbinin buz kırıklarını da alıp giden vaz gecen seveni uğurlamak.
Kaybetmek çok şeyi öğretir insana ama işte o zaman bedeli de çok ağır olur. Çünkü insan kaybettiğinde sadece bir şeyi değil, onunla birlikte hissettiklerinizde yitirir. Keşke sarılmayı ertelemesek… keşke “sonra söylerim “dediğimiz güzel sözleri zamanında söyleyebilsek. Çünkü bazı vedalar, beklenmedik zamanda ve sessizce gelir. Sevdiğinize onu çok sevdiğinizi söylemeyi hissettirmeyi sakın ertelemeyin. Hani derler ya:
Sevdiklerinize yüreğinizde ne varsa hissettirin. Belki ne yarın olur ne de yarın o olur. Hayat geç kalmayı affetmez…
Belki de hayatın bize anlatmak istediği budur: değer ,yoklukla ölçülmemeli. İnsan, gönlündekini kaybetmeden kırmadan sevmeli, anlayabilmeli. Çünkü bazı şeyler gider… Ve bir daha asla dönmez.
Unutmayın mezar taşı anlamazki sizi, toprak sevdiğinizi aldığı zaman bir daha geri vermiyor maalesef. Hadi ertelemeyin sarılın hayattayken sevdiklerinize. Ve toprak almadan kucağına onu sevdiğinizi söyleyin...
Haydi o zaman sevgiyle kalın...
